Zentao Scrum Tool

Today I was a little board and I thought I can change my mood by working for a while. I had a little web application in my mind that I want to develop and I thought it will be a good opportunity for me to learn something new. The first thing I wanted to do is to manage well my web application development. As my experience taught me, a successful project is well managed project. And as I am familiar with Agile methodology and Scrum, I choose to work with Scrum. The problem here, is that I used Scrum as a developer, but now is not the case because I will be the Product Owner, The Scrum Master and the Developer (This will be a little bit hard).
The solution to this problem is to find a tool that is easy to use to guide me. I known many Agile Tools and I used some of them, IBM Rational Team Concert is the best, but unfortunately it costs a fortune. So what about open source? I visit sourceforge.net to find what I look for. The search result for scrum was quiet long, but the choice is simple, find the most downloaded. And it was ZenTao ! 1,728 weekly download. Amazing ! http://sourceforge.net/projects/zentao/?source=directory
The first test for an open source project is the install. I use Windows 8 and the install was so simple Download, extract and Lunch.
In two hours I was able to set up my product, my project, added my company, groups and users and fill out my user stories and tasks.
Each project needs good management, Agile methodology provide that, and I think with a tool like ZenTao it will be more simpler and with no cost.

ZenTao

الفاضلة

بسم الله، كان يا مكان تاجر عندو وليِّد و بنيَّة. لبنيَّة أكبر من لوليِّد، نهار من نهارات مرض و حس روحو باش يموت عيِّط البنتو و قاللها: "يا عايشة ساعتي جات نحس في روحي باش نموت على قريب، رد بالك على خوك هاني خليتلكم الحانوت و في المقصورة تاو تلقى مخبيلكم جرة معبية بفلوس ذهب ما تقولش عليها الخوك حتى يكبر و يولي راجل." قاتلو ماتقولش هكا انشاله بطول لعمر. أما مات النهار الي بعدو و دفنوه. ثلاثة ولا اربعة سنين تعداو...
سئلت خوها نهار قاتلو كان نتسلف 100 دينار من عند جارتنا آش تعمل بيهم. قالها نشري بيهم حلوى و نفيخة و لعبة، قالت بينها و بين روحها مازال صغير

خوها ولا عمرو اربعطاش سنا، عاودت سئلتو قاتلو كان نتسلف ميات دينار من عند جارتنا آش تعمل بيهم. قالها نشري بيهم بيسيكلات. بعد ولا عمرو ثمنطاش سئلتو نفس السؤال قالها نعاود نحل حانوت بابا و نطيش السلعة الفاسدة و نبدى نخدم بِلِّي يصلح. قالت بينها و بين روحها توا خويا كبر. قاتلو مالا تاو نمشي نتسلفلك ميات دينار من عند جارتنا فاطمة و كيف تبدى تربح رجعهوملها.
بعد لا خرج مشات للمقصورة و جبدت من هاك الڨلة ميات دينار وسكرتها و رجعتها لبلاصتها، و كيف روح خوها مدتهالو.
النهار الي بعدو هز روحو و مشا لسوق، حل هانوت بوه و طيش السلعة الفاسدة من حرير و قطن و نظف و هوى الي يصلح و حطو للبيع. مشا التاجر في سوق صاحب بوه و سئلو باش يعلمو يتاجر. الراجل فرح بيه و هناه علي باش يعملو كيفاش موش باش يخلي صنعة بوه اتضيع. تعدى الوقت و فيسع ما ولا من احسن التجار في السوق، يخدم في برشا صناع. و بعد بمدة رجع لفلوس لختو

نهار و هو في الحانوت تعدى راجل في يدو بباغيو يتكلم و يحكي لحكايات يبيع فيه. قال بينو و بين روحو علاش ما ناخوشي لختي اوسعلها بالها و يونسها. خذاه و خذالو قفص ذهب معاه جرتين وحدى ذهب و وحدى فضة، وهزو روح بيه لختو. عبى الجرة لولا بماء الورد و الثانية بالزيوان. كل صباح بعد لا تكمل قضيتها تقعد بحذى البباغيو يحكيلها و يوسعلها في بالها.

Je trouve pas de titre

Cette ville me consomme je dois sortir d'ici. J'ai perdu tous notion du temps. J'ai changé, les idées qui me passent par la tête me tue de jour à l'autre. Que je suis ? Qu'est ce que je fais ici ? Y'a pas de repoonse, que le néant. La vie passe et bientôt dans deux jours j'aurais mes 27 ans. En pensant à tous ce temps que j'ai passé sur cette terre, je trouve rien de valeur, toute est absurde. Il y'a pas d'issue, on tourne dans une cercle vicieux. Je suis fatigué, il me reste plus d'énergie pour continuer. Qu'est ce que j'attend de moi-même ? Rien. C'est quoi le but derière cette souffrance que nous endurons chaque jour, chaque heur chaque minute chaque seconde de notre vie. Heureusement qu'on est pas des éternels. Rien ne m'inspire je suis néant moi aussi. Je marche et je marche et je marche encore pour avancer., mais je vois rien dans l'horizon que du souffrance. Je veux plus voire les autres avec leurs rêves, leurs ambitions et leurs petites sourires, ça me dégoute. Personne ne comprendra, personne ne comprend sur cette terre la souffrance que nous êtres humain on hérite dès notre naissance. Faute de nos parent peut être, à la fin c'est eux qui nous ont mis dans ce monde de fous, de soufrance et de mal. C'est une crime de mettre d'autres enfants dans ce putain du monde. J'aurais pas d'enfants moi, je refuse de faire partie de cette crime. Je réfuse de mettre un enfant dans ce monde et vous le donner à vous et à votre société pour lui faire le lavage du cervaux avec vos medias, vos réligions et vos mensonges. Le monde n'est pas beau le monde est laid et vous le savez trés bien comme moi je le sache. Vous continuer dans vos mensonge sur vous même et sur vos enfants que le monde est beau et que la vie est belle. Je suis égoiste je le sais mais pas autant que vous. Je le suis peut être, mais je suis pas menteur. Chaque jour ma vie passe devant mes yeux et je vois rien de beau, que la souffrance les obligations que vous me faites et les mensonges. Je dois sortir de cette ville de ce monde et aller chercher mon propre monde qui n'existe pas que dans mes pensée. On a marre de vos manifs de vos expo de votre politic et de vous. J'appartiens pas ici il faut que je fui. Mais fuir quoi ? Peut être fuir de moi-même. Mais je suis Néant et on peut pas fuire le Néant. Et fuir où ? J'ai souffert, je souffre et je souffrirais toute ma vie, par ce que je cherche la verité de cette existance de ce monde complexe. Et je n'arrêtra à jamais.  J'aimerais bien comprendre, C'EST LA FAUTE DE QUI ?

أنا و شعري و كعبة البيرة

مشيت اليوم لسنتر فيل، هبطت في شارع لحبيب بورقيبة، ممسطوا شبيه ولا هكاكة، قهاوي فارغة لا طلبة، لا فنانين لا حياة. لعباد اللي قاعدين في لقهاوي (كعبتين و كعبة) تحسها موش بلاصتهوم تحب تقلهوم قوموا نيكوا. ما ريتيش هاك البزناسة الزبابر متاع قهوة بانوراما (بقيت ساعة نلوج في زك أمها) و ما ريتش ها لمليهطات متاع قهوة الكوليزي. ما ريت كان لي زومبي (أ لا فن س هعهعهع) الحاصيلو الي لاحضتو و قلقني برشة عباد تغزرلي و تغزر الشعري و تبقى باهتة. في زك شارع لحبيب بوقيبة. ولاشي شعري مقلقني وحسيتو موش مطاوعني. أيا أنا قضيت قضيتي و قلت نقطع، تعديت في شارع باريس، شارع الفن يا زبي، ايكول دي ميزيك، و زوز مسارح و دنيا ... وآآآآآلو كان لي زومبي، 0% فن، كان لعفن. مالقيتيش هاك ليزيتيديون متاع الموسيقى و ما قابلتني حتى آلة موسيقى و لا هاك الحضبة قدام ابن رشيق. كان لي زومبي. الحصيلو شعري زاد قلقني، شريت مجلة و خذيت الميترو ممسطو شبيه هكاكة. لا دز لا لز لا تكحيل لا بلادة حتى كمشة فروخ طلعوا يعملوا في الحس بشوية. الناس الكل خايفة من بعضها و باهتة في بعضها (تلقاه الواحد يهز راسو يشوف الي بجنبو و يقول في قلبو باين في زك امو نهضة للدم الميبون خلي نبعد عليه خير. و لاخر و لاخر). الحصيلو فصعت من الميترو، قضيت قضيتي في لوي براي نلقى الدبو بجنبي قلت علاش لا دخلت ناخذ كعبات. حتى من زك ام الدبو تبدل، يخدمو فيه 'ديزافريكان' (تناكت لبلاد)، كيف العبيد هاو نحكيلكوم آش صار أنا قلت للكاسيي (تونسي بيان سور) ستة، تلفت للصانع (لفريكان) قالو سيس لاخر سمعها ديس (هعهعهعهع) مدلي عشرة. أنا فهمت اللقطة هزيت هزيت ستة و قتلو سيس، و سمعني الكاسيي. وطاح فيه سبان. أنا مخي موش معاهم على خاطر شعري خرج على سيطرة. خرجت و خليتهم. وصلت لدار بردت الكعبات، جبدت كعبة و مشيت غسلت شعري.

اليوما حسيت روحي كيف شيهيرو في بلاد ما نعرفهاش و لعباد الكلها نو فايس.

خاف لا نولي كيف لعباد نولي نو فايس...

Chihiro & No Face Spirited Away

Morning Writing

I had tried so much to keep my mind from thinking a bad way. I had tried alcohol and some drugs but that doesn't work with me. When i watched for the first time the movie Detachement, i found out that there is new ways to heal the pain, and to forget all the shit of this world. I am trying to understand the complexity of the world that we live in. Writing is an ultimate solution to defeat pain. I don't know whether this is true or not,  I will let you know. Back to the complexity of this "fucking world" that we lives in and that no one can understand. If i think correctly, the problem isn't in the world, the whole complexity resides in us. As a matter of fact i think that the best way to reduce our complexity, is by trying to inhibate some of our Human powers. So if we can shutdown the feelings, love, hate, anger, sadness ... and just live the day for the day without emotions or feelings.
Most of the people don't understand, so i will just continue by myself as i started. And why should i care about a mother's love, a woman's love a friend's love. It's all in vain no one can understand, and the people you stand for some day, let you down and leave you alone as you started.
I am No person, I have No Name, you maybe see me but i really don't exist.
This is the second part, i don't have any idea where or when did i write the first part but i like it so i will finish what i had start. To let you know, writing is definitely an ultimate solution for pain. Listening to Anouar Brahem on sunday morning is just amazing. Suddenly you start thinking about your life, your past and your future, all is the same. We are in vicious circle, we won't get out of it unless we keep our minds alive and ready to resolve problems. We have to get out of our routine. Our routine of thinking. We don't think, it's simple. We don't try to think. We don't talk to ourselves enough. Maybe we have family, friends ,job .... but in the end we still alone. And the only one that can save us in the end is ourselves.

Cavalier sans tête

Je vais comme une pierre lancée
Au milieu des buildings
Je traverse la plaine comme un souffle sans bruit
Je vais comme une flamme sous la neige brûlante
Que nul ne peut éteindre

On ne m’a donné ni arme ni larmes à mes yeux
Que ce cheval d’acier noir et ce corps sans visage
J’ai l’âme de l’enfant et la mémoire du vieux
L’éternité c’est long quand on marche sans cœur

Je suis le cavalier sans tête
Et je cherche un amour
Au travers les tempêtes
Moi je cherche le jour
Moi je cherche la flamme
Qui viendra m’éclairer
L’âme

Du haut de ma monture sur des escaliers de brumes
J’entends le cri des hommes qui ont perdu l’amour
Alors j’envie soudain ceux qui ont larme à l’œil
Qui pleurent l’océan à se noyer dedans

Celui qui m’a fait voulant faire de moi l’immortel
Invincible il a fait l’armure mais il a oublié le cœur
Puisqu’on a fait mon âme dans un acier linceul
C’est de l’humain tout entier dont moi je porte le deuil

Au hasard des cités, ami parfois je rêve
De croiser sur la route une femme de cœur
Qui juste par amour partagerait son être
Mettre un peu de mortel à ma triste éternelle

Je suis le cavalier sans tête
Et je cherche un amour
Je traverse tempête
Moi je cherche le jour
Moi je cherche la flamme
Qui viendra m’éclairer
L’âme

صديقي لخوانجي إسمعني ...

أهو دا اللي صار و أدي اللي كان (الله غالب الشعب الكله زبراط)
مالكش حق (أخطانا فُك)
مالكش حق تلوم عليا (كل واحد يعمل آش ايحب)

تلوم عليا ازاي يا سيدنا (ياخي أحنا آش عملنا)
و خير بلادنا ماهوش في ادنا (الناس ماتت بالشر و اماريكيا و قطر يرتعو في لبلاد و انت مكبش فينا احنا)
قولي عن أشيا تفدنا (احكيلنا على التطور على العلم على المشاريع موش هاو هذا حرام و هذا حرام)
و بعدها بقى لوم عليا (من بعد تاو نوصلولو لحرام و لحلال اما موش توا)

تونس يا أم العجايب (من عجائب تونس و قريبا مع عجائب الدنيا : الزمقتال)
شعبك أصيل و الخصم عايب (شعبك اللي هو أحنا، الخصم هو اللي قاعد ابيع في لبلاد و لعباد ما نقصدش النهضة)
خلي بالك م الحبايب (الحبايب زادا احنا اللي هوما الشعب)
دول أنصار القضية (لا هاذي واضحة)

بدال ما يشمت فينا حاسد (الحاسد هوما الأحزاب يسارية و يمينية)
إيدك في إيدي نقوم نجاهد (الجهاد هنا هو بناء الوطن ما تفهمنيش بالغالط)
احنا نبقى الكل واحد (من أجل بناء الوطن)
والأيادي تكون قويه (ربي معانا)
 

الحاصل هذا هو التحليل متاع لغناية نشاله راو وصل و كان تحبو تقتلني اسأل عليا الإخوة في سجنان تاو ادلوك

Sur la route ...

Cap Serat, Sajnèn, Bizert, Tunisie le Dimanche 06 Mai 2012

Me & Him

It was a sunny day, a day of April. I was on the metro, reading this book that i bought yesterday. I was listening to my favorite music on my ipod, trying to avoid the little shit-chat between two high school girls. I noticed that this man beside me sneaking on my book .I hate when people do that, i never did it, i think it's impolite. So i close my book, and put it in my pocket. He turned away giving me his back. I don't care a lot if he didn't like what i had just did. I started looking in people faces, i like doing that in the public transport. Usually lonely passengers have sad faces, and seems to be thinking. In front of me there was a man. He was smiling, it was a smile of happiness. I found that a little bit strange, that some one smile from nothing in a public transport. I had never seen that before. And that question raised to me "Is He really Happy ?". I don't think that, nobody is happy, that was a silly thought. But suddenly he smiled again, that made me a little bit uncomfortable. "Maybe he is in Love". And that second silly thought made smile. So maybe he just smile because he is looking at someone that smile and he is laughing like what i was doing. So i took a little look in front of him and tried to find someone smiling. Nobody is smiling as usual, everybody is thinking with their sad faces. I thought why don't i just ask him, but i can't. You can't go to someone you don't know and ask him if he is Happy or if he is in Love. So i took the chance when the metro stopped, the two high school girls stepped down the train and they made a fine space empty to engage a conversation with the strange man. I told him that we finally have some space. He smiled at me and ask me if he can come closer for some space. My plan worked very well. I smiled back and left him some space. He seemed slightly nervous, i asked him if he was okey. He told me that really he was nervous, because his wife is giving birth now for his first child and it's a girl. In a moment i felt like his going to cry. But no he didn't. I thought what is making him nervous is he the one lying on the birth bed ??!! He told me that he had already picked a name for his baby girl and so exited about raising her. I thought back then how silly a man can be, always making dreams and plans, especially parents.
To be continued ...

Cette vie absurde que j'avais menée.

Il voulait encor me parlerde Dieu, mais je me suis avancé vers lui et j'ai tenté de lui expliquer qu'il me restait peu de temps. Je ne voulais pas le perdre ave Dieu. (...). Alors, je ne sais pas pourquoi, il y a quelque chose qui a crevé en moi. Je me suis mis à crier à plien gosier et je l'ai insulté et je lui ai dit de ne pas prier. Je l'avais prie par le collet de sa soutane. Je déversais sur lui tout le fond de mon coeur avec des bondissement mêlés de joie et de colère. Il avait l'aire si certain, n'est ce pas ? Pourtant, aucune de ses certitudes ne valait un cheveu de femme. Il n'était même pas sûr d'être en vie puisqu'il vivait comme un mort. Moi j'avais l'air d'avoir les mains vides. Mais j'été sûr de moi, sûr de tout, plus sûr que lui, sûr de ma vie et de cette mort qui allait venir. Oui je n'avais que cela. Mais du moins, je tenais cette vérité autant qu'elle me tenait. J'avais eu raison, j'avais encore raison, j'avais toujours raison. J'avais de telle façon et j'aurais pu vivre de telle autre. J'avais fait ceci et je n'avais pas fait cela. Je n'avait pas fait telle chose alors que j'avais fait cette autre. Et après ? C'était comme si j'avais attendu pendant tout le temps cette minute et cette petite aube où je serais justifié. Rien, rien n'avait d'importance et je savais bien pour quoi. Lui aussi savait pourquoi. Du fond de mon avenir, pendant toute  cette vie absurde que j'avais menée, un souffle obscur remontait vers moi à travers des années qui n'étaient pas encore venues et ce souffle égalisait sur son passage tout ce qu'on me proposait alors dans les années pas plus réelles que je vivais. Que m'importaient la mort des autres, l'amour d'une  mère, que m'aimportaient son Dieu, les vies qu'on choisit, les destins qu'on élit, puisqu'un seul destin devait m'élire moi-même et avec moi des milliards des privilégiés qui, comme lui, se disaient mes frères. Comprenait-il, comprenait-il donc?Tout le monde était privilégié. Il n'y avait que des privilégiés. Les autres aussi, on  les condamnerait un jour. Lui aussi, on le condamnerait. Qu'import si, accusé de meurtre, il était exécuté pour n'avoir pas pleuré  à l'enterrement de sa mère ? Le chien de Salamano valait autant que sa femme. La petite femme automatique était aussi coupable que la parisienne que Masson avait épousée ou que Marie  qui avait envie que je l'épouse. Qu'importait que Raymond fût mon copain autant que Céleste qui valait mieux que lui ? Qu'importait que Marie donnât sa bouche à un nouveau Meursault?

Albert Camus - L'Etranger.

Me, Myself and You.

Don't Care who I am, as long as i m surrounded by people who loves me. Don't care what i've become as long as i know that it is me. Sometimes i look in the mirror and i don't know the person in front of me. Sometimes i feel lonly, disgusting and unhappy as usual. I can't think any more. All the thoughts and the dreams i did back when i was a little kid becomes illusions. This who I am, i don't regret it. Still looking for love that will set me free and get me out of my thoughts. Still waiting for YOU. I know you, i like you i need you but you can't see me. All I can say You are beautiful yes you are.
This Song remembers me of you, it's a gift for the one that i will be never with.

 

محمد الماغوط - وطني

أضع يدي وأقسم بليالي الشتاء الطويلة
سأنتزع علم بلادي عن ساريته
وأخيط له أكماماً وأزراراً
وأرتديه كالقميص
إذا لم أعرف
في أي خريف تسقط أسمالي
وإنني مع أول عاصفة تهب على الوطن
سأصعد أحد التلال
القريبة من التاريخ
وأقذف سيفي إلى قبضة طارق
ورأسي إلى صدر الخنساء
وقلمي إلى أصابع المتنبي
وأجلس عارياً كالشجرة في الشتاء
حتى أعرف متى تنبت لنا
أهداب جديدة، ودموع جديدة
في الربيع؟
وطني أيها الذئب الملوي كالشجرة إلى الوراء
إليك هذه "الصور الفوتوغرافية"

محمد الماغوط - وطني

القصيدة كاملة

فلسطين .. سجلات التفاوض

نشرت الجزيرة وثائق حول المفاوضات الفلسطينية الإسرائيلية. و سجلت حلقة في الجزيرة في برنامج بلا حدود مع أحمد منصور و أستدعي المفاوض الفلسطيني صائب عريقات. هذه كانت أشرس حلقة أشاهدها في بلا حدود. الكثير من التونسيين لم يشاهدوا هذه الحلقة لأنها بثت يوم 17 جانفي 2011، و كانت تونس في تلك الفترة تعيش ثورتها. أدعو كافة التونسيين لمشاهدة هذه الحلقة و الاطلاع على الوثائق

وثائق_المفاوضات_الفلسطينية_الإسرائيلية
فلسطين .. سجلات التفاوض

كلمات في حب الوطن - وطن و ان كان

مثل الورد في كتاب مثل الوجد في هداب
خبي الوطن في حلم و خبي الحلم في غياب
خبيه طي الشوق تحت الوجيعة و فوق
و ان كان حتى الشوق في حد ذاته ذاب
تعب و شقى و حروق عشق و عناء ينساب
خبيه في ثوب العيد في وعود في مواعيد
و ان كان حتى العيد خلى هلاله و غاب
يكفيه كونه بعيدعلى زمن غلاب
وان ما لقيت مكان خبي الوطن في الوان
و على جذع النسيان ارسم وطن في مكان
يكفي وطن و ان كان في ذاكرة الوان
يكفي وطن و ان كان في حلم طي غياب
مثل الورد في كتاب مثل الوجد في هداب
خبي الوطن في حلم و خبي الحلم في غياب

كلمات الشاعر الطيب بو علاق
لحنها خميس بحري و ادتها مجموعة عيون الكلام بصوت امال الحمروني

Rafle = غارة

رافل الجيش هو نوع جديد من القمع باسم الوطنية و حب الوطن. الرافل هو ارهاب يمارس على المواطنين. و ان عدنا لمعنى كلمة رافل و هي كلمة فرنسية "بالعربية تعني غارة و الغارة هي عملية للشرطة لاعتقال واحتجاز عشرات الأشخاص المتخذة عشوائيا في الشارع أو ا لمنتمية إلى شريحة معينة من السكان. لضمان نجاح العملية، وخصوصا ان المنظمين يعتمدون على عنصر المفاجأة للحد من الفرص الهرب. من الناحية القانونية والإدارية الغارة خاضعة لسيطرة السلطة السياسية. وظهر اسم غارة  كتسمية لموجات الاعتقالات التي نظمتها الشرطة الفرنسية والألمانية أثناء الحرب العالمية الثانية ضد اليهود، كما أعتمد من قبل القوات الفرنسية لمجابهة تحرير الجزائر و أعتمد كذلك في فرنسا في عام 1997 ضد المهاجرين غير الشرعيين. و استعملته جمهورية  الكنغو لمحاربة أطفال الشوارع".
كما لا يخفى عليكم إستعماله في عهد المخلوع لترهيب الشباب و يعتمده اليوم الباجي لترويعنا و تخويفنا باسم الحملة الأمنية و خدمة الوطن
لا تربحك يا سبسي إنت و رشيد عمار
خالد خليفة في 26 سبتمبر 2011 في دار خايف من الرافل حتى للقهوة ما خرجتش
une rafle
Ref : wikipedia

القمرة - عيون الكلام

قمرة يا الوقادة الفقري وين بلاده
قمرة قالت ريته وين مشيت لقيته
يخدم من صبحيته ما شبعش ولاده
قمرة ليلة خمسة نحكيلك بالهمسة
شعبي غابت شمسه ولا طال رقاده
قمرة ليلة عشرة ضوي هاك الدشره
خلي تبان الحشرة اللي تاكل في زاده
قمرة قولي لا لا للناس الدجالة
ضوي عالبطالة و خادمة و كداده
قمرة قالت بكيت من كثرة ما ريت
عمري ما حسيت في سماكم بسعادة
ضوي ليل بلادي يبين درب اندادي
خلي يغني الحادي و يسمعنا انشاده

كلمات التوهامي الشايب

video

أغنية يا حيف .. غناء سميح شقير

يا حيف
يا حيف يا حيف يا حيف
يا حيف يا حيف
زخ رصاص على الناس العزّل يا حيف
وأطفال بعمر الورد تعتقلن كيف
زخ رصاص على الناس العزّل يا حيف
وأطفال بعمر الورد تعتقلن كيف
كيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــف
كيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــف
وانت ابن بلادي تقتل بولادي
وظهرك للعادي وعلي هاجم بالسيف
يا حيف يا حيف
ظهرك للعادي وعلي هاجم بالسيف
يا حيف يا حيف
وهذا اللي صاير يا حيف
وبدرعا ويا يما ويا حيف
هذا اللي صاير يا حيف
وبدرعا ويا يما ويا حيف
سمعت هالشباب يما الحرية عالباب يما
طلعو يهتفولا
شافو البواريد يما
قالو اخوتنا هن ومش رح يضربونا
سمعت هالشباب يما الحرية عالباب يما
طلعو يهتفولا
شافو البواريد يما
قالو اخوتنا هن ومش رح يضربونا
ضربونا يما بالرصاص الحي
متنا….
بايد إخوتنا
باسم امن الوطن
واحنا مين إحنا
واسألوا التاريخ
يقرأ صفحتنا
متنا….
بايد إخوتنا
باسم امن الوطن
باسم امن الوطن
واحنا مين إحنا
واسألوا التاريخ
يقرا صفحتنا
صفحتنا
مش تاري السجان يما
كلمة حرية وحده هزتلو اركانو
ومن هتفت الجموع يما اصبح كالملسوع يما
يصلينا بنيرانو
مش تاري السجان يما
كلمة حرية وحده هزتلو اركانو
ومن هتفت الجموع يما اصبح كالملسوع يما
يصلينا بنيرانو
واحنا اللي قلنا اللي بيقتل شعبو .. خاين
يكون من كاين
الشعب مثل القدر
من ينتخي ماين
الشعب مثل القدر
والامل باين
باين
يكون من كاين
الشعب مثل القدر
من ينتخي ماين
الشعب مثل القدر
والامل باين
باين
يا حيف
أخ
ويا حيف
زخ رصاص على الناس العزّل يا حيف
وأطفال بعمر الورد تعتقلن كيف
زخ رصاص على الناس العزّل يا حيف
وأطفال بعمر الورد تعتقلن كيف
كيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــف
كيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــف
وانت ابن بلادي تقتل بولادي
وظهرك للعادي وعلي هاجم بالسيف
يا حيف يا حيف
ظهرك للعادي وعلي هاجم بالسيف
يا حيف يا حيف
وهذا اللي صاير يا حيف
وبدرعا ويا يما ويا حيف
هذا اللي صاير يا حيف
وبدرعا ويا يما ويا حيف

 La Mémoire de Ma Mère

Aujourd'hui c'est la fête des mères, tous le monde célèbre cette fête. Moi, j'ai pas fêter cette année ni les autres années, depuis que ma mère est morte. Mais au contraire de tous le monde, chaque jour est pour moi est une fête des mères. Chaque jour, je me rappel ma mère, et j'essaye d'être heureux. Beaucoup des gens c'est demandent pour quoi je suis UnHappy!!! eh ben je peu vous dire que je suis à la recherche de bonheur, et que j'y arriverais jamais avant d'accomplir c'est que ma mère et moi avons planifié et tous nos rêves. Pour la mémoire de ma mère j'essaye d'être mieux, j'essaye d'avancer dans ma vie. Â la mémoire de ma mère je resterais c'est que je suis. Â la mémoire de ma mère souriante je serais toujours souriant. Â la mémoire de ma mère qui a toujours aidé les autres, j'aiderais toutes personnes qui demande mon aide. Â la mémoire de ma mère qui m'a permis d'être c'est que je suis aujourd'hui avec la volonté de Dieu, je serais toujours c'est qu'elle m'a voulu être "son petit bébé". Je t'aime maman même si je peux pas te voire, t'es toujours dans mon coeur. Ton sourire, ta tendresse et tes sacrifices sont sculptés dans mon coeur et j’oublierais jamais. Merci Maman, Merci Maman et Merci Maman encore, mais ça suffit pas je le sais.

L'Amour maternel est le seul bonheur qui dépasse tout ce qu'on espérait.

Les hirondelles de Kaboul

Écrit par Yasmina Khadhra 2002
Livre éprouvant en effet : il s’ouvre sur une lapidation et se termine par une exécution ! Roman puisé dans la situation tragique de l’Afghanistan, d’une vérité effrayante, qu’on quitte avec l’impression de se réveiller d’un cauchemar avec un sentiment d’horreur. Ce livre dramatique nous ouvre sur un autre monde. C'est livre m'a beaucoup marqué, il illustre la violence des extrémistes talibans en Afghanistan. J'ai toujours pensé est ce que j'ai pourrais vivre dans une société éxtrémiste où ni homme ni femme on le droit de vivre naturellement. Ça me rappel Le passage qui m’a le plus marqué par sa triste réalité est celui de la sortie dans la ville de Zuneira et Mohsen, qui se mettent à rire à cause d’un incident ; un taliban intervient pour leur arrêter Mohsen est obligé d’aller à la Mosquée tandis que Zuneira doit attendre en plein soleil sous son tchadri, monstrueux accoutrement, véritable tente ambulante.
Résumé :
Dans le Kaboul de l’an 2000, alors que les talibans font régner sur l’Afghanistan un régime atroce. L’auteur nous raconte l’histoire de quatre personnages inoubliables.
Il y a Mohsen, qui descend d’une famille de commerçants prospères que les talibans ont ruinée ; Zuneira, sa femme, sublimement belle, qui fut une enseignante brillante et qui n’a plus le droit de sortir de chez elle… Ils survivent dans des conditions morales et matérielles abominables, soutenus par l’amour qu’ils se portent et le respect qu’ils doivent à l’intelligence et à la connaissance.
Il y a aussi Atiq, qui a sincèrement adhéré à l’idéologie des talibans et qui tente d’assurer son service à la prison de Kaboul dans le respect de sa foi. Mais chaque jour est une épreuve terrible où tout ce qu’il voit et tout ce qu’on l’oblige à faire sont contraires à tout ce qu’il croit. Il y a enfin Mussarat, sa femme, une infirmière qui l'a sauvé de la mort pendant la guerre contre les russes et qui se meurt de maladie et de désespoir. Le roman raconte leur désespoir, la perte de leurs illusions, la difficulté pour les femmes de vivre dans des conditions où on ne leur reconnaît aucun droit. Le roman aborde les thèmes de la répudiation des épouses, le pouvoir absolu du régime, la religion, la lapidation, etc.

يُو مْ وِلَّا ثْنِينْ الكُلُّو يْوَلَّي نُوسْتَالْجِيكْ

فِي هَذَا الوَقْت الحَالْ كُلّ دقِيقَة يِتْبَدِلْ
فِي هَذَا الوَقْت أَوْرَاقْ الشّْجر تِبْدَى تِذْبِلْ
وْ رِيحِة التْرَابْ كِي تْصُبْ الشْتا
ا لدمعة فِي عِيني تِلْعَب نِتْفَكْرِكْ إِنْت
فِي هَذَا الوَقْت كِي تْغِيب الشَّمْس
وْ مَا تْزِيدْ تْبَانْ
فِي هَذَا الوَقْت كِي طْيُور تْهَاجِر لَغْصَان
وْ رِيحِة التْرَابْ كِي تْصُبْ الشْتا
يْبَانْلِي طْرِيقِي طْوِيل بَلاَ بِيكْ إْنْت
وْ تْوَحَشْت، وْ تْوَحَشْت، وْ تْوَحَشْتِكْ
شْبِعْت الوِيلْ، و وْ تْوَحَشْت رِيحِة مِسْك اللِّيل
تْوَحَشْت الطُرْقَانْ اِلِّي حَفْظُونِي
وْ تْوَحَشْت حَتَّى اِلِّي يَكِرْهُونِي
وْ رِيحِة التْرَابْ كِي تْصُبْ الشْتا
يْبَانْلِي طْرِيقِي طْوِيل بَلاَ بِيكْ إْنْت

غناية مسك اليل لسعاد ماسي، تفكرك في الي نسيتو ولا الي ماشي في بالك نسيتو (تتبهنس). كيف يطيح الليل و متلقى خليل، لا نفعك دخان لا دبوزة، حل غناية تفكر صغرك ونتي ترتع بجنب لعزوزة تتربج بيك. لا حبيبتك لا حبيبك كان ميمتك تغنيليك و تقلك "عندي دبيب يا محلاه قنوشو و خشمو واتاه" يا حسرة على أيام زمان.